this sullen silver game

la fille sous l...'s profilela fille sous l'horizonPhotosBlog

< Previous Next >

August 15

this sullen silver game

Je bent er niet meer. niet. niet meer. je was meer,alles zelfs, maar nu ben je verleden. Je zit in me, je volgt me en bent bij me. Soms nadrukkelijk als ik aan je denk, zoals nu. Maar vaker onbewust.

Oh en wees gerust, het gaat pijn blijven doen, als ik aan je denk, aan ons. en ik mis je, nog steeds vrij regelmatig zelfs. Maar niet hard genoeg om je terug te willen. Nee zelfs dat klopt niet, ik mis de persoon die je was, of die je voordeed te zijn. Want de persoon die je bent op dit moment, is verachtelijk en zwak en het is hard te beseffen dat je misschien altijd zo was.

Of ik nog van je hou?, vraag je. Ja. ik zal van je blijven houden. maar niet meer. of is dat net het meeste wat ik je kon geven? Hoe dan ook, het was niet genoeg.

Zijn we de optelsom van onze relaties of net het verschil?

Ben ik door jou verrijkt of net verarmd? of een beetje van beiden? En met betrekking tot jou, wie heeft er van ons het meeste aan ons gehad?

Ergens hoop ik dat je je pijn kan wegbergen, vergeten en me lachend tegemoet kan komen op een zomers terrasje op de oude markt, ooit.

Maar je past niet meer in wat ik ben en wat ik heb, want nu weet ik wat ik ben en wat ik wil.

en ik hoop dat je ooit ziet wat jij bent en wat jij wil.

Stop met dromen en in het verleden te leven, kijk vooruit, want achter je, wacht niemand meer.

8:15 PM | Blog it

Comments (10)

To add a comment, sign in with your Windows Live ID (if you use Hotmail, Messenger, or Xbox LIVE, you have a Windows Live ID). Sign in

Don't have a Windows Live ID? Sign up

	reginaldwrote: hmmm liefde is arbeid, liefde is geven en nemen, liefde is water bij de wijn. Bij mijn weten zijn er maar weinig grotere clichés dan deze( ok:"voetbal is een spel met een bal dat 11 tegen 11 wordt gespeeld, 90 minuten duurt en op t eind winnen de duitsers" kan ook wel tellen) Een vooroorloogse gelofte van trouw is het, een soort fatalisme dan wel echte definitie van liefde als je t mij vraagt. De koppigheid waarmee (ook) ik me niet wil aanpassen komt trouwens niet voort uit een superioriteitsgevoel, maar uit t feit dat je ondanks je emotionele afhankelijkheid je onafhankelijke persoonlijkheid (en eigenheid) wil behouden. Vertebraten staan niet voor niks hoger op de evolutionaire ladder dan sponzen!! Het is de nood aan genegenheid en stabiliteit die een verarming is, en niet de liefde op zich. Liefde is per denifitie instabiel, aangezien de kleinste gril of humeurstemming de grootste impact bij de ander teweegbrengt. Maar historisch gezien komen de grootste dingen voort na periodes van instabilietit, omdat instabiliteit en het permanent in vraag stellen van alle zekerheden een veel breder kader van creativiteit genereert. Vanuit die ruïne zonder omkijken tijd en middelen investeren om gezamelijk iets opbouwen, maar het met een lichtheid opvatten omdat t elk moment weer die ruïne kan worden. Ongeacht geïnvesteerde tijd en middelen die in die woestenij overbijven zou ik liefde nooit een verarming durven noemen aangezien je uit de lessen leert hoe fundamenten beter te leggen, en hoe groter en hoger te bouwen. Het idee dat zelfontplooiing (of das toch mijn interpretatie van subli) stopt is t gevolg van genoegdoening en niet van liefde op zich! Integendeel, als je kunsthistorisch bekijkt wat liefde totnogtoe heeft voortgebracht... PS: "naar elkaar toegroeien" is de grootste zwets , uitgkraamd door wanhopigen die voldoening nemen met genegenheid in de plaats van alles te riskeren voor dat ene. PPS: welke wijn is beter als hij gemixt is met andere? Laat staan met water... ik drink btw liever wijn met 1 evenwichtige smaak, dan 1 waar men geprobeerd heeft alle smaken te combineren. (fruitsap en chocomelk moet je toch ook niet proberen mengen) Sept. 9
	Subli wrote: Leuk tekstje, ook al staan er veel verdoken cliché's in, maar dat is hedendage niet te vermijden als je over liefde praat. Het is ook het idee, het gevoel dat primeert natuurlijk, en dat is geweldig goed weergegeven. Nu goed, de liefde dus. Rationeel bekeken ( en is dat niet de manier die het meeste opbrengt? ) is een relatie aangaan een verarming. Je geeft sowieso meer dan je krijgt, op uitzonderingen na. Je geeft veel, je offert veel op ook, en dat alles voor een gevoel dat je hebt, een gevoel dat je beantwoordt wil zien. Spijtig genoeg optimaliseer je je daar zelf niet mee als persoon/individu. Maar helaas, driewerf helaas... liefde werkt verslavend, en mensen doen veel voor een verslaving, het rationele speelt niet meer mee. Resultaat: geeft één van beide niet alles loopt het spaak, stop het gevoel bij de één, dan ook. En dan besef je wat je hebt gegeven, teveel zo bleek. Het jammere van mijn relaas is dat het niet blijkt te kloppen in praktijk. De gelukkigste mensen vind je grotendeels terug in een relatie. En hoewel er veel pijn kan zijn, achteraf of tijdens de relatie, voor die pijn krijg je wél veel terug. Die balans helt over naar het geluk. Conclusie is dat onbezonnenheid loont voor het opperste (nou ja) geluk te bereiken met perioden. Wil je een gematigd gelukkig leventje waarin je vooral jezelf wil ontplooien dan vergeet je best de liefde. Besef wel dat je bij deze laatste keuze iets wezenlijks in je leven zal missen. Zodoende was dit tekstje er eentje over een gevoel dat zo gewoon is en zoveel voorkomt als msnspaces op het internet. Simpel om dan te zeggen: schrijf je grieven niet op, vergeet ze en ga verder met je leven. Sept. 8
	Benoitwrote: Dan ga je er bijna vanuit dat je zelf volmaakt bent in de relatie. Waarom zou het slecht zijn om te werken aan je negatieve kanten? Ik zeg niet dat ge ze hebt he, ik weet niet in hoeverre dit verhaal te maken heeft met een reele gebeurtenis. En dan nog, als beiden zich aanpassen, dan hoeft dat toch geen probleem te zijn? Krijg je op den duur kwaliteitswijn in plaats van water. Nogmaals, het zou kunnen dat dit schrijfsel slaat op een echte relatie en misschien was het daar niet mogelijk, zeker niet de bedoeling om die te veroordelen, ik beschouw het als een losstaande entiteit. Sept. 5
	Sannewrote: wat jij voorstelt als de vereisten en basis voor een relatie, geven en nemen, beschouw ik net als de clichematige dooddoeners die alles vermoorden. Waarom zou je water bij de wijn moeten doen? zodat je op den duur gedwongen bent alleen maar water te drinken? (hans je bent een lekker tijgetje!) Sept. 5
	Benoitwrote: Ik vind het een mooi stuk tekst, en het heeft zeker een gevoel opgewekt. Alleen is het nogal moeilijk te vatten en onder woorden te brengen. Het voelt zeer herkenbaar aan, en ik zal niet de enige zijn die dat vind, maar terwijl ik zo nadenk over de inhoud valt mij dit op "Maar je past niet meer in wat ik ben en wat ik heb, want nu weet ik wat ik ben en wat ik wil." Is dat eigenlijk geen verkeerd uitgangspunt? Is een relatie niet werken om samen beter bij elkaar te passen, geven en nemen om het in de clichévorm te zeggen? En is het niet te gemakkelijk om te zeggen 'je bent nu niet zoals ik wil dat je bent, en misschien was je altijd wel zo'. Is dat niet meteen de ander de kans ontnemen om te tonen dat je misschien wel een inschattingsfout maakt? Uw laatste zin is inderdaad wel een pareltje, en niet alleen omdat ik er ook vaak zo over denk. Ik blijf het mij afvragen of de liefde en relaties het wel waard zijn. Weegt de bijna onvermijdelijke pijn op tegen al het goede en het mooie (mooiste)? Maar ik ben er van overtuigd dat het uiteindelijk wel de moeite waard zal gebleken zijn. Of misschien hoop ik dat gewoon. Sept. 5
	Sannewrote: hoezo die pijn zou niemand moeten dragen? is dat niet juist een vereiste? je smijt jezelf in de liefde ookal weet je dat de kans miniem is dat je er heelhuids uitkomt. ookal weet je dat, hoe meer je je hecht aan die ene persoon, hoe kwetsbaarder je wordt, en je jezelf, al dan niet bewust, openstelt om gekrenkt te worden in alles wat je bent. Op het moment dat je rationeel gaat nadenken over de pijn die je mogelijk aangedaan gaat worden, is er geen liefde meer, op het moment dat je je terugtrekt enkel en alleen door die angst, ben je de liefde niet waard. de basis van het grote L-woord (niet te verwarren met The Lword) blijft dan ook doen, en niet denken. Sept. 4
	m wrote: "It 's better to have loved and lost than to have never loved at all", zeggen ze in het Engels. Dat is, uiteraard, utter bollocks. Want die pijn, die zou niemand moeten dragen. Aug. 28
	Bos de sloef wrote: Die laatste zin is zooooooooooooo schoon he! Zelfs al gepromoveerd tot persoonlijke boodschap op MSN Aug. 25
	reginaldwrote: Ik had eens een goudvis, Cortezzz genaamd. T mag misschien banaal klinken, maar ik heb van weinig meer gehouden dan van hem . Een helpende vin, een luisterend gaatje, en vooral een geschiedenis die onze netwerken vervlochtte.... er leek geen olievlek aan het oppervlak. Tot op die ene noodlottige dag! Was ik te veeleisend? Had ik hem teleurgesteld? Het water was gewoon groener aan de overkant, en Cortezzz zag niet langer graten in een verder verblijf onder mijn beschermende vleugel en gooide zich in een bakje Dreft. Hij wist niet wat hem te wachten stond, en wat eerst voor hem als een oase leek bleek niets meer te zijn dan ontvetter. Het at aan hem, hoe hij zo dom had kunnen zijn, wat een zekerheid was zonder omkijken op te geven. Het ging van kwaad naar erger, Cortezzz werd ziek, vergiftigd door zijn nieuwe omgeving. En op zijn sterfzandbank vroeg hij nog een laatste maal de zee te zien. En daar stierf hij, op en als de laatste branding in mijn zicht. Tot deze dag draag ik duizend en één vragen met me mee, wanneer, waar, hoe en waarom onze wegen moesten scheiden. Feit is gewoon dat alles relatief is (om kommaneukers te anticiperen en exact te zijn, alles behalve de relativiteit zelve dan), niet dat je alles moet relativeren (immers niks kan meer deugd doen dan van een molshoop een bergje olifanten te maken en niks is mooier dan details), maar alles is in een constante stroom van verandering waardoor we alles eigenlijk strikt filosofisch (om nu maar even een groot woord te gebruiken)voor de eerste keer beleven. Wanneer we daar vanuit gaan, is ervaring slecht een illusie en is de enige wetenschap deze van gewaarwording. In tegenstelling tot wat velen mogen beweren maken we al onze keuzes op de tast en op het gevoel. Ik ben van het principe dat zonder elke mogelijkheid na te gaan, men nooit volledig zeker kan zijn van wat men kiest. Wanneer men dan stelt dat echte liefde boven alles staat, en dan vooral in n tijd-ruimte-actie onafhankelijke context. Is t beter spijt te hebben van dingen die men doet, of gedaan heeft dan wel van dingen die men niet gedaan heeft... als echte liefde toch boven alles staat (over schuld, schaamte en spijt ga ik nu niet verder over uitwijden want ik zou dringen willen gaan slapen) Aug. 18
	Dimitri Strobbewrote: die laatste zin maakt deze mooie post nog mooier hopelijk blijf je nu regelmatig posten sannepanne! x Aug. 15

Trackbacks

The trackback URL for this entry is:

http://lafillesouslhorizon.spaces.live.com/blog/cns!8FB8F595A3E83EFC!262.trak

Weblogs that reference this entry

None